Dogru Neki?
Hicbir zaman senin umdugun gibi olmayacak! Tüm o yazarlar, sair ve düsünürlerin de umdugu gibi olmadi! Herkes düslerini yazdi... Ve her sey düs olarak kaldi...
Bosuna bunca gözyasi, elem ve aci... Yarin tüm dünya uykuya daldigi yerde uyanacak! Kimsenin rüyasinda kalmak gibi bir sansi yok. Bosuna üretilen tüm manevi hedefler... Daha zengin, daha güzel ve daha "bir sey" olabilirsin; ama, asla daha mutlu olmayacaksin. Cünkü "mutluluk" aslinda o ütopik hedef... Ne yaparsan, nereye gidersen veya kiminle olursan ol; sen busun! Bundan baska var olmayacaksin.

Hep anlasilamadigini düsüneceksin. Oysa anlayacaklar seni ama umursamayacaklar. Cünkü gerek yok bunca hassasiyete... Durduk yerde "keske anlasilmasaydim" diyeceksin. Bu daha cok aci verecek sana... Genel gecerin icinde bir cikinti olmak böyle bir sey! Sürtüneceksin durmadan, asinacaksin... Bir seyler boslukta kirinti gibi dagilip gidecek... Her giden parcanin yasini tutmak icin zaman harcayacaksin. Sonra nerende bosluk kaldi diye bakinacaksin... Ve icin tamamen bosalincaya kadar düslerine teslim olmakta inat edeceksin. Derken yeterince yaslanmis olmayi ümit edeceksin ki... yetsin artik. Öyle ya, sen ölmeye degil yasamaya programlandin en basinda... Yasayacaksin!

Her kirikliginda yeni bir isim bulacaksin. Incinmisliginin bir adi olacak daima... Hep hakli oldugunu düsüneceksin. "Dogrusu" budur ama "yanlis" anladi tüm evren... Kendini dogrulamak meramiyla "uzayli" olduguna hükmedeceksin. Ait olmadigin bir devranin cileleridir cekmekle yükümlü oldugun... tüm karmasasi budur hayatin... inanacaksin! Baska türlü yasamak zor, katlanmak zül gelecek sana.

Oysa sokakta senden bagimsiz bir hayat varlik gösterecek. Hatta o kadar uzak bile degil... kimi zaman burnunun dibinde, sana sen kadar yakin oluverecek sasirdiklarin. Bir tek sen aglayacaksin gizlice... utanarak... neden agladigini degil, asla aglamadigini savunarak!
Her kes seninle benzer seyler okuyup, ümit edecek... Ama onlarin düslerini nereye sakladiklarini merak edeceksin. Oysa sadece senin dokumana izin vermedikleri köselerine gizlediklerini fark ettiginde daha da cok aciyacak yüregin... bunca hesapsiz, cirilciplak durdugun icin hayiflanacaksin. Birilerine benzedigini düsünerek onardigin yalnizlik hissin, yalanci cokluklarda kimsesizligine karisacak... sen sadece aglayacaksin!

Simdi, gecenin bir yarisi uyku ne kadar uzaksa, düslerinde o kadar uzak olacak sana... Sen umarak yasayacak ve kendi hesapsizliginin saf akisinda kendine bogulacaksin. Kollarina sigamadiklarin nasilsa birer yafta bulup yapistiracaklardir; En azindan, kendine isim bulmaya yorulmayacaksin.

Neyi onarmaya calisiyorsun ki? Devran kendi kurgusunda tüm duyarliliklara ipotek koymus bile. Uzun uzun yalniz kalinca her sey teklikle anlamlaniyor iste. Birilerinin paylasmaya cabalamasi anlamli olmuyor artik. Neyse o! Görüntüde tamamladigin hicbir durum tamamlanmiyor seninle... Yetmiyorsun! Eksiksin! Ve asla onaramayacaksin kendinle.

Bu böyle anla artik! Aglama demiyorum sana... biliyorum, baska caren yok! Sadece aglayarak anlatabiliyorsun ne kadar dürüst oldugunu... Hem de kimselere degil, sadece kendine... Cünkü baska kimse, aglamandan bir anlam cikarmiyor. Onlar daima gülümser görmek istiyor seni... Birilerini yüreginde duyumsamak zor. Büyük emek! Üstelik neye yarar ki... Bak! senin boguldugun su, o hissettigin akis degil mi?

Alis artik. Yillardir icinden atmaya calistigin o aci senin bir parcan. Ne bir beyaz atli, ne de bir romeonun cözmeyi istemeyecegi kadar cileli bir dügüm bu. Ne kadar kolaysa da seni kazanmak, bunu kim, neden istesin? Seninle artmak kimi cogaltir ki... Artmak matematikten siyrilip, kimin yüregini kaplar ki...

Simdi git! Yeterince agladin.
Git ve dolu yataklarin köselerinde sigabilecegin köseler ara kendine... Unut kendine dair ne varsa... Hayat bundan ibaret, gerisi düs! Uyumaya calis, bir gün uyanmamayi dilemeye devam ederek. Hani, yasamaya kosullusun ya sen... yasa, yanlissa bile. Dogru ne ki?

Bilirmisin bazen düşünmek yetersiz kalır,
bazen o ellerinin altından geçen soğukluğa,
yada senden başka kimseye anlam ifade etmeyen sözcüklere ihtiyaç duyarsın;
"Sahipsiz kelimelere ev sahipliği" edersin.
Bu günkü yaşayışta da bize en çok o kelimeler sahip çıkmıyormu zaten?
Susmayı zorlaştıran kelimeler değil düşüncelerdir oysa biz hep
"kelimeleri suçlarız!".
Sen hiç istemedinmi rüzgarı kırbaçlamak,
onun bizi kırbaçladığı gibi!
Sen hiç istemedinmi adı konmamış bu hissin varisi olmayı?
Rüzgarı yönetebilmeyi ve geceyi çukur yerlere kendin doldurmayı?
Ellerinin altından geçen soğukluk sana her hisset dediğinde,
bu kimsenin anlaşılır dillerden konuşmadığı,
herkezin anlaşılmaz bir ifadeyle baktığı,
bu yerde dans eden iki kukla olmayi?
Köşede yalnız başına duran o adamı sadece izlemek ne demektir bilirmisin,
dokunamamak.
Sadece hissetmesini ummak.
Gözlerini kapatma demişti bir gün bana,
sakın gözlerini kapatma!
Kaptırsam hissedebilirdi çünkü,
beni kanatan tüm gerçekleri.
Görmek istememişti ki hiç;
ne kadar kanadığımı,
hypnos (uyku tanrısı ) gelmesin diye yalvarmıştım geceye.
Ancak görüyordu o da benimle aynı kabusu,
onunda kanıyordu hayalleri en az benim kadar.
Şimdilerde başkasının zihninde dalgalanan ; varisi olduğum; o oyun,
kuklaların etrafında o şarkı kendi başına gecede dans ederken,
tüm o büyülü anı kutsayacak birkaç yıldız,
hayallerin çok çok ötesinde duran o birkaç küçük sözle titreşen hatıraların ışıkları.
Tüm bu hayallerin içinde o uçma ve kaybolma isteği,
hayallerin içindeki o hiç uyanmama arzusu.
Ancak o zaman görebilirsin demisti bana,
cümlelerin dizili olduğu o büyük rafların arasındaki
tek kelimeyi.
HAYAL...!

Hümanizmadan kopus sürdükce,adaletin ve askin egemen olmayacagini söylemisdin bana.Dogruluk akiyordu gül agzindan.Ask ve insani irdeledigimizde ufkumuzun ve yanlizligimizin giderek kaynastigini duyumsuyordum.Okyanuslarin.denizlerin,caglayan sularin,havanin,atesin ve topragin askin ürünü oldugunu,erdemli olanin hersey demek oldugunu söylerken seni bir ermise benzetiyor dönüp gecmisimle hesaplasiyor ve hayata yeniden baslamak istiyorum.

Kac gün,kac zaman oldu?Kökünden kopmamak icin inatla kitaplara sarilip yutarcasina okumalarin?Her kokulu,kederli rüyadan sonra da,yazmalarin.Daha cok söyleyeceklerin var biliyorum.Yüregimizdeki sizilari dindirmek icin midir yazilarimiz?Bir okyanusun erisilmez noktasinda,yarattigin akvaryuma,devrimciligin büyüsüne ve erdemli olmanin bilincine siginmissin.Icinde bir düs okyanusu yaratmissin.Karanligi aydinlatan gülüslerin,yüksek ideallerin,korkularin ve kaygilarinla ac piranhalar arasindasin.

Ay isiginda ya da sabahin alacasinda siirler,öykülermi tasaraliyorsun hala?Kuralsiz bögürtülü kentlerden uzak,akvaryumuna kapanip kendi yolculugundasin biliyorum.Ve bilsen seni ne cok özlüyorum.
Isikli bir yolcusun varolusunun.Yalnizligini harflerle fisildadadigini,geceler boyu kitabeler okuyup zamanda gerisin geri yolculuklara ciktigini,güc olani sectigini ve geriye dönüsü olmayan bir ufka yöneldigini biliyorum."Isigin kaynagi ask ve bilinctir"diyorsun.Insandaki isiga büyük bir heycanla önem veriyor,dis dünyadaki isik yükselince umutlaniyor,alcalinca kaygilaniyorsun.Isik alacaliyor sönecekmis gibi oluyor ve tekrar yükseliyor.Elbette yazmaliydin macerani,sen bir isik yolcususun."Söz ucar yazi kalir ya !"

Seni ilk gördügümde sevgi kokuyordu üstünbasin.O büyülügen gözlerin sevginin irmagi,sesin bilgeligin rüzgariydi.Ve öylesinede duru,öylesine icten ki yumusak yüregin.

Ugruna mücadele ettigin o ülkendeki cigliklari duydukca kahroluyordun ve yüksek bir özgüvenle ve duru bir bilincle anlatiyordun ilik sesinle sitemini.Ve o gün seninle cok gururlandim,menekseler aciyordu dokunakli sözlerin...

Gece yarisi,kentin derinliklerinden yükselen bögürtüleri dinlerken;Bu ölümler,bu agitlar ne diye?Neden erisilmedi hala uygarliga?derken o siir agzinla,ne cok hüzünleniyordun.Askta acemiydin,yasak yurdumuz gibiydi sevmelerin.Simdi cok uzaksin,üreterek daha cok kendinlesiyor ve üretmemenin ölüm oldugunu düsünüyorsun.

"Her insanin sevgisi bilinci kadardir,bunun ne recetesi ne de kurali vardir.Senki bilincten cosan sevgiye inansin.Sorumlulugun bir kadin olarak agir ve zor,simdi,sorguluyorsun fakat güclü olsanda ac piranhalar arasinda yalnizsin.Inandiklarini yasama gecirmek icin didiniyorsun,bilincle korudugun dünyada düssel yolculuktasin."Yurdumun özgürlügü kadar özgürüm!"dediginde durup düsünüyorum!!

Gittin,simdi gölgen,unutulmayan sözlerin,bir de feslegen yesili göle yansiyan gülüslerin kaldi.
__________________