zamanın ve mekanın yok sayıldığı memlekete gitmeye ne dersin? Değer misin? Ya da değer mi bir avuç sevgi için var oluşa sırt çevirmeye?

Sanmam ki, hep böyle masum kalacaksın. Kirlenmenin ve kirletmenin koşulu da zaman ve mekan sınırında mı acaba sadece? Yoksa orada, bizlerin kir atmaya mecali mi kalmıyor?
Ama, ben söz vermiştim. Yasakların ve yanlışların peşine gitmeyecektim. Ne de onların kendisi olmayacaktım. Olur da kalbim hükmümün dışına çıkarsa, firar ederse yani, bana da bu dünyada bir tek şey düşer: “Firar etmek!”

Hani diyor ya; “Siz, günahlarınızı bizim affımızdan büyük mü sanırsınız?” diye...
Acaba, günah işlemekle mi aşıyoruz haddimizi? Yoksa günahlarımızın büyüklüğüne aldanmakla mı?

Öyle bir kasvet ki bu kalbimdeki aşk... Ne itirafa vizesi var, ne de inkara gücü. Her kaçışım, üslü zararlarla dönüyor. Vazgeçtim Sevgili. Ne gel, ne de bil beni. Zaten belli, olmaz bu iş! Nerde görülmüş ki harabenin üstüne saray konduğu?